için dışout

Elektrikler kesildi, tak diye, bir anda. Gecenin 01:29'unda.

Elektrikler kesilince ev daha bir sessiz gelmiştir bana hep. Eskiden de böyleydi, şimdi de böyle. Aslında zaten evde herkesin uyuyor olması nedeniyle ev olabildiğince sessizken, elektrikler kesilince daha nasıl sessiz gelebilir diyebilirsin. Geliyor işte. Hatta her elektrik kesilmesinde gidip camdan bakma ihtiyacı da hissederim, camı açıp, etraftaki zifiri karanlığı izlerim. Sokaklar da sessiz gelir. Pek de güzeldir, dinlendiricidir. Az önce de yaptım, cep telefonumun cılız mavi ışığı sayesinde gittim camdan baktım. Hem de yağmur yağıyordu dışarda, ağaçların yapraklarından seken yağmur damlalarının sesini dinlemek etraf olabildiğince sessizken insana ne kadar çok huzur veriyor. Aynı huzur bebekler uyurken de var. Bebeklerin uyurken ki halleri, aldıkları nefes, hoş işte huzur verici. (Ama büyüyünce işler değişiyor, sabahın köründe dayııı diye üzerinize atlıyorlar.)

Elektrikler geldi, saat 1:31. Yani iki dakika için ne kesintisi bu böyle şimdi. Kötü oldu diyemem.

Bugün prime time dizilerimiz vardı, tüm ailenin bir arada olması münasebetiyle ev tam bir panayır yerine dönmüşken bağırtı ve gürültüler arasında televizyon izledik. "İki Aile" tavsiye ettiğim bir dizidir, cidden hoştur. Bir de "Beyaz Gelincik". Bunu da mecburiyetten izliyorum. Evde tek televizyon olunca haliyle demokratik bir yaklaşımla annemin ve ablamın dediği oluyor.

Gel gelelim gel beri gele...

Neye ihtiyacım var ki? Bir yerde okumuştum, ihtiyaçlarını ne kadar azaltırsan o kadar mutlu yaşarsın diyordu, doğruluğu tartışılabilir. Ama ihtiyaçlar gerçekten insanda hırs denen mekanizmayı öne çıkarmaya başlıyor. İhtiyaçların da ihtiyaç olduğuna kim karar veriyor o ayrı. İhtiyaçlar sınırsızdır diyen iktisatçılarla fikir birliği yapan aç gözlü insan hep fazlasını ister. Hani hep yanlış söylenen "Az tamah çok ziyan getirir" lafı gibi. (Aza tamah etmeyen çoğu hiç bulamaz derler ya hep, ki ben de böyle derdim eskiden, ta ki, birisi ne kadar mânâsız konuştuğumu açıklayana kadar.)

Ne diyorduk, evet, sonuçta bu dünya yuvarlaktır. Bunu Japon çizgi filmlerinde oyuncu top sürerken bir türlü gözükemeyen kale direklerinden anlayabilirsiniz. Bu çizgi filmlerin en hası da Tsubasa'dır. Gerçi çizgi filmin adı Tsubasa değildir ama olsun. Bir de "Akula" vuruşu vardır bu minik Japonun. Fizik kurallarını altüst edercesine ve hep de nedense son dakikalarda bir gol ile nihayetlenir çizgi film. Ama unutmayın ki onlar çizgi filmdir, gerçek hayatta Tsubasa yoktur, akula vuruşu ise tarafımdan defalarca denendiği halde başarılamamıştır. "Başarısızlıklar bizi yıldıramaz" dediğinizi duyar gibi oluyorum çılgınca bir motivasyonla, ama işin aslı öyle değil, başarısızlıklar adama çok fena çarpar. Hatta öyle fena çarpar ki, bir de yer çarpar. "Çarpan çarpmışken bir den ben çarpayım" diyen de çok olur. Başarı ise baş ağrısıdır. Başarsan da başın ağrır. Baş ağrısızlık için ise bir bardak demli çay lazımdır. İçersin geçer. İçersin derler. İçmezsin içerlerler. İçerlersin içerledin derler. İçerim içerlemezsen dersin. İçerlersen içme sen derler. İçersindeysen içersin içmezsindeysen içmez.

Hiçkk...

Hiç vaktimiz yok. Hiçbir şey için. Hiçbir yer bizi istemiyor. Hiçbir sonuç bizim için iyi değil. Hiçbir gelişme lehimizde değil. Hiçbir mantığı yok. Hiçbir şey yapmıyoruz. Hiçbir şey yapılmıyor. Hiçbir şey bizi anlatmıyor. Hiçbir şarkı yetmiyor. Hiçbir yer bu kadar soğuk değil. Hiçbir yer bu kadar yakmıyor. Hiçbir yaklaşım yaklaşmıyor. Hiçbir uzaklaşan dönmüyor. Hiçbir gülüş gerçek değil. Hiçbir ağlayışın olmadığı gibi. Hiç bile olamıyoruz. Hiç bu kadar titrediğimizi hatırlamıyoruz.

Hiç oldum geldim...

Şarkı önerisi; "In Flames - Morphing Into Primal"

Heritage Haritası

Evvet, bir gece daha bitiyor günlük. Şu an acayip bir şeyle uğraşıyorum. Neyle dersen, bir site buldum, myheritage.com diye. Kayıt oluyorsun, önden çekilmiş fotografını yüklüyorsun, hangi tanınmış kişiye benzediğini gösteriyor. Acayip. Deneyelim bakalım.

Denedim, %72 oranda Sophia Marceau çıktı. İlginç ötesi. İlk şoku üzerimden atlattıktan sonra, meğersem altta seçenek varmış, M - F diye. Heh. Hıım bakalım. Tek resim olmasın, farklı açılardan çekilmiş resimlerle deneyeyim bunu ben. Çok gereksiz bir iş ama bu saatte yapacak daha iyi bir şey bulamadım valla, anne mutfakta yemek falan yapıyor, gittim ona yardım ettim. Msn'de de kimse yok mecbur deneyecem, taktım kafaya, hangi ünlüler bana benziyor bakalım.

Yükleme ve tarama işlemleri uzun sürüyor biraz, bu arada demin İlyas Salman'ın fotosunu buldum googleda, yükledim, Carlos Santana'ya benzetti, site hakkındaki olumlu düşüncelerim bir anda değişti, dur bakalım neler olacak. Evet bir kaç resmimi yükledikten sonra her resmimde farklı insanlar çıktığına tanık oluyorum, site hakkındaki düşüncelerim iyice değişti, ama aynı çıkanlar da oluyor arasıra bakalım sonunda ne çıkacak, mühendisliğin getirmiş olduğu bir refleksle hepsini kaydedip istatistik tutmaya başladım, delüyim sanırım.

Araştırmam sürüyor, yaklaşık 6 tane resim denedim, sürekli farklı farklı insanlara benzetip durdu bu site beni. Anlamadım ki, farklı açılardan bakınca tipim mi değişiyor, tamam burnum kırık ama yani bu kadar da tutarsızlık olmaz ki kardeşim.

Evet süper gereksiz araştırmamız ve istatistiksel yorumlama işlerimiz bitti, sonuç olarak, sanırım yaşlanınca Harvey Keitel, Jean Cocteau, Vincenzo Bellini, Artie Shaw, biraz Andy Garcia, biraz Michael Schumacher, az biraz da Tom Cruise karşımı bir şeye benzeyeceğim. Bu arada sitenin tutarsızlığı ortada. :)

Sonuçta ünlülerin bana benzeme yarışmasını en yüksek oranla, %70'le, Tom Cruise kazanırken, Mark Knopfler, Scott Bakula ve Richard Gere %68'le ikinciliği paylaştılar. Ancak biraz daha tutarlı olması açısından 15 farklı resmimde en çok bana benzeyen kişiyi aradığımız uygulamada da, ortalama %66'yla Harvey Keitel birinci olurken, %63'le Jean Cocteau ikinci, %62.5'le Vincenzo Bellini üçüncü olmaya hak kazandılar. Ödüllerini vermek üzere, annem geldi, ama ödülü mutfakta unuttuğu için ödül mödül vermedi. Ayrıca yapılan istatistikler ileride bir kızım olursa çok afet bir şey olacağını ortaya koydu. :) (%72 Sophia Marceau, %70 Mariah Carey, %67 Yamila Diaz, %63 Agam Rudberg, %62 Reiko Aylesworth)

Süper gereksiz bir yazı ile kaç saat uğraştım ya, "canı sıkılan insan neler yapar"ı okudunuz, iyi geceler...

Eflatunik

Değerli günlük, yine bir solukta geldik günün sonuna. Tekrar görüşene kadar esenlikler diler, selülozik günler temenni ederiz. Gerçi senin selülozik içeriğin yok artık, silikonik günler dileyelim sana,ne de olsa dijital bir şeysin, neyse. Saçma bir giriş oluyor farkındayım. O yüzden giriş kısmını es geçiyorum, direk dalıyorum konuya.

Konumuz eflatunik, evet eflatunik.

Tabi çok manasız gelebilir, ilk defa duyduğumuz bir kelime, çünkü ben uydurdum az önce. Peki nedir bu eflatunik? İstersen önce, bugün az daha eziliyordum, onu anlatayım. Kendi halimde düşünceli düşünceli kaldırımda yürüyordum, yolun karşısına geçmem gerekliydi, hemen sağımda duran pide kamyonunun önünden bakmadan yola attım kendimi, o arada da kamyonun arkasından geçmekte olan mavi bir Honda Civic zart diye durdu bitişiğimde, yavaş gitmeseydi sağdan geçirecekti bana, neyse. Gayri ihtiyari şöföre bakma ihtiyacı hissettim, hafifçe kafayı kaldırıp, biraz da suçluluk duygusuyla. Korkmuştu adam. Yüzünden belliydi. Gülümsedim hafifçe, "olur böyle şeyler" demek istercesine. O da gülümsedi. O yoluna, ben yoluma sonra.

Ben bunu niye yazdım, bilmiyorum, sanırım gülümsemenin hayatımızdaki önemi ile ilgili birşeyler geçti içimden o anda, aklımda kalmış. Çok lazım dimi, heh. Hani demişler ya, "günümüzün en etkili silahı gülümsemektir", ya da "tatlı dil yılanı deliğinden çıkarır". Tabi gülümsemeden gülümsemeye fark var. Gülümsemeyi silah olarak ya da yılan çıkarmak için kullanacaksak somurtalım daha iyi. Mesela parmağınızı ısıran yeğeninizin gülümsemesiyle, başka gülümsemeleri karıştırmamak lazım. Dişleri çıktı ufaklığın, elimi tutuyor falan, aa cart ısırdı, lan napıosun, bir de hevesli velet bırakmıyor. Bir de kikiki gülüyor, utanmaz, daha bu yaşta dayıya bunları yaparsan oho, zaten bir tane var başımızda, buyur buradan yak.

Ne diyorduk, evet, konu dağıldı bayağı, toparlayamadım.

Eflatunik, yapmayı çok istediğiniz bir şeyi yapmayı istediğiniz anda yapmayıp, ama yapmış gibi davranıp, ama sorduklarında da yapmadım, yok öyle bir şey, demektir.

Cümle içinde kullanalım yeni kelimemizi;
"Ben eflatunik gördüm"
"Ben eflatuniğim"
"Annemin eflatun tuniği var" (Bak bu mesela şaşırtmalı cümle, buradaki yanlış) :) :)

Seçimsiz Geçim

Umuntu ngumuntu ngabantu.

Yazı yazmak lazım gecenin bilmemkaçı olmuş. Ya yazı yazmak lazım ya da yatıp uyumak lazım. İnsanları anlayamıyorum ben yahu, neden anlayamıyorum mesela, iftara 5 dakika kalmışken sıkışık trafikte carcar korna çalıp yol isteyenleri anlamıyorum, ya kardeşim yetişemeyeceksin işte çok belli, daha ne kasıyorsun kendini, bizim de kulak zarımızı geriyorsun.

Şiddetli seçimsizlik var. Biraz da algıda geçicilik. Toplumsal bir olgu olarak bakacak olursak bu hadiseye, oldu bittiye getirmekten biraz daha yavaş gelişen bir işletim diyebiliriz. Diskografik muayenede meydana gelen tipografik hatalardan da biz sorumlu değiliz. Firmamız ise hiç daha sorumlu değildir. Matbaayı icat eden Gutenberg'e müracaat ediniz. Barutu Çin'liler icat etti diye, ölen insanların hesabını Çin'e mi keselim? "Nihao" de telefonu açarken. Sivrisinek geldi gözüme girdi. Antibakteriyel sıvı sabunlara savaş açan bir neslin evlatlarıyız biz. Prokaryot alemle iççeydik hep. Kolibasilleriye muhabbet ederdik mehtaba çıkarken heybeli develer. Hain bir antibiyotikti seni benden alan. Oysa ki yanıbaşımızdaki pis su deresinde ne kadar çok beklemiştim gelirsin diye. Duvarında kertenkelelere taş atardık. Sokak çocuğu sayılabilecek kadar sokaklarda oynadık Allah'a şükür. Yara bere oldu hep. Pislik bizim için yıkanınca geçen bir şeydi. Yüzeysel. Sonradan öğrendik asıl pisliğin o olmadığını. Abiler balığa giderken solucan toplatırlardı, sonra onların oltaya takılacağını öğrenince vazgeçerdik toplamaktan boğulurlar diye. Kola kedi nasıl dalar'ı uygulamalı öğrendik, hop bir atlar önce ön ayaklarıyla ele saldırır, dişler baş parmağı dişler, arka ayaklarını da kolunuzda biler durur, cır cır cır çizik çizik kol. Çek ulan ön ayaklarını. Havyan bile olamazken sen ben sana neden insan muamelesi yapayım ki? Magazinel spiritüel entel. Simultane olalım, senin bir kere tarz olayın bitik. Ne biçim konuşuosun lan sen, degaboww, kapoww, aıgh, splashh. 20 yıl öncesinin Batman filmini izledim, adam vurunca kopoww diye yazı çıkıyor vurduğu yerde. Batman'in vurduğu yerde gül biter evladım, kapoww da ne ola? Walla bilmem, kötü adamlar geldi, insanların suyunu emerek onları renkli tebeşir tozlarına çevirdiler, sonra biri hapşurdu, çok yaşa, sen de gör, bütün tozlar birbirine karıştı. Buyur işte, nolucak bu insanlara, bu karmaşayı çözebilecek bir tek kişi tanıyoruz, tabi ki Batman, çekilin geldim, hoşgeldin Batman, hoşbulduk, naber nasılsın, iyiyim Allah'a şükür ama bunlar için vakit yok, bu yeni icadım, Human Dust Seperator, şimdi onların hepsini bunun içine koyup tekrar renkli tozlar haline getireceğim, ama bu çok riskli bir uygulama, bunu sadece ben yapabilirim. Tabi biz zaten senden başkasına güvenmiyoruz, yapmazsan da önemli değil ya senden kıymetli mi. Olur, bir deneyelim bakalım. Çalıştırıyorum makineyi, toprak hattı var mı buranın, yakmayalım makineyi birinci dakikadan, var, Robin fişi tak, taktım abi, tam güç ver, sessiz olun çok hassas bir yerdeyiz şu anda, kimse hapşurmasın, drillong, oldu işte, şimdi bunlara su damlatmamız lazım, Robin hortumu getir, çok açma naptın, vücutları ani su yüklemesinden dolayı patladı ve sonsuza dek yok oldular, ne sonsuza kadar mı, evet sonsuza kadar, demek sonsuza kadar, evet sonsuza kadar, peki sonsuz ne kadar?

Evet, gene ne yazdığımı bilmediğim bir yazı yazdım... Gecenin anlaşılmaz yazısının fon şarkısı; "Criss Cross - Jump! Jump!"

Yatıyim en iyisi ben...

Halkalı Teker

Evet gece günlüğü, eve erken geldim bugün, ablamlarda iftar vs. den sonra, yeğenime alınmış olan milyoner isimli oyunu oynadık, iflas ettim. 600.000 lira da borç taktım kasaya. İyi ki de erken gelmişim, cnbc-e de bir film vardı, önce başrol oyuncusuna gözüm takıldı, aa dedim ne güzel bir insan, izleyelim bakalım biraz. Aaa ondan sonra böyle bir tanıdık geldi film, meğersem "Halka"ymış. Nereden tanıdık geldi, güzel bir soru, halkanın sadece fragmanlarını izlemiş birisine nasıl tanıdık gelir film, gelir işte, sinematografik bir insanız demekki. Neyse, güzelmiş gerçekten.

Sonra gece gece "Halka" polemiği yaptık bizim T ile msn'de...

C: cnbc e de halka vardı bitti

T: nooldu şimdi halka bitince

C: kapattım televizyonu

T: haa

T: tamam o zaman korkmana gerek yok

C: açıldı gene

T: o zaman sıçtın

C: hehehe

Bu arada monitörüme bir tane sinek konup duruyor, bak şimdi yaa, hop noluyo...

Dijital Gerçel

Saat 00:10, eve doğru yürüyorum, ahmak ıslatan yağıyor, kimseler de yok zaten yollarda, bir ahmak ben. Bir de çöpçü. Çöpleri karıştırıyor. Utandım elimdeki buruşuk peçeteyi çöpe atmaya. Yokuş yukarı çıkıyorum yolun yanındaki yeşilliklerden kaçarcasına asfalta çıkan salyangozlara basmamak için uğraşarak. “Çatırk”, “Aha gitti bir tane”.

Taksilerin kornası bozuyor bu arada sessizliğimi. “Taksiye binmek istesem kafam yukarıda gezerim değil mi?” “Çağırın taksimi, yürüyeceğim biraz”. Bu tip gecelerin fon müziği keman taksimi olmalı, ama yok şu anda. Tambur taksimi de olabilir, tam burada tambur çok iyi gider. Ayrıca tambura da keman çok yakışır. Zaten evliymiş diyorlar onlar için. Aman dedikodu. Dedim ben bana bir empeüç pleyır lazım diye ama dinletemedim kendime bir türlü. Bak gene diyorum, ama dinlemiyorum gene yazarken. Kemanı seviyorum, gitara aşığım, çelloya deliriyorum, davulu da bırakamam. Ramazan davulu değil ya, tanımam onu, bu aralar hep dangır dungur çalıyor davulu, sahurda milletin arabasının alarmları ötmeye başlıyor, cik cik cik, dijital kuşlar. Neyse dur yürüyoruz şimdi daha sahura gelmedik. Daha eve gelmedik ne sahuru.

Biraz titreme, mavi bir ışık aydınlatıyor geceyi. Ahmak ıslatanla ben eve doğru yürüyüşümüze devam ediyoruz. Başım eğik, ellerim cebimde, yağmurun yağdığını dükkanlardan yansıyan ışık hüzmelerine düşen saf su damlaları görünce fark ediyorum. Keman çalıyorum içimden. Morning Star’ın kemanı. Sabah yıldızı ağdalı ağdalı, gül dalı keman yayı.

“Kedi çabuk geç karşıdan karşıya, ezer bunlar seni, koş koş”. Neyse geçti. Ahmak ıslatan da artık ahmak ıslatanlıktan çıktı bu arada, direkt bardaktan boşalmaya başladı, merkeze yaklaştıkça tek tük artan insanlar da koşuşarak kayboldular sokak aralarında. Tanıdık bir yüz mü oradaki, kim o bakayım, aa, eski dostumuz keder, “Ne yapıyorsun burada böyle”, “Yağmurdan kaçtım saklandım buraya”, “Hehe, iyi iyi saklan, hatta çıkma oradan hiç”. Bu arada kafamdan sular gözüme teğet akarak burnumun yanından ağzıma giriyor, eskiden böyle bir şey olmazdı, bayağı çok yağıyor demek ki bu yağmur şu anda.

- Yerim ulan betimlemelerini…

- Ye afiyet olsun…

Salatamın Küveti

Evvet günlük gecelik, senin de adını koyamadık bir türlü neyse. Geldim. Delü geldü. İki gündür üzerimde devam eden psikolojik ve fiziksel yıkım çalışmaları nihayete erdi de, kendi kendimle başbaşa kalabildim. Hemde ne kalma, anne ve baba, anneanne ve dedeyi ziyarete gittiler, köye, village yani, bu arada gecenin şarkısı "Blackmore's Night - Village on the Sand" olsun, ne zaman dönecekleri de meşgul, ne meşgulü yaw, menkul, menkul de değil, meşhur, meşru, meczup, meçhul meçhul buldum. Valla öyle dedi annem gider ayak, yeğen bizdeydi bugün, "ne zaman döneceksiniz anane?" diye sordu, "ne zaman döneceğimiz meçhul" dedi annem. Hayırlısı bakalım. Hayınlısı. Hayın. Yeğen neden bizdeydi, evet güzel soru, ablamlar iftara gelmişlerdi, yeğen efendi de, sahura kalkacam ben, ananemlerde kalıcam, diye tuturdu. İyi dedik kal bakalım, sahur vakti dayıı dayıı, ulan gene mi sen velet, sabahları vinç lazım okula giderken kaldırmak için, keyfine gelince zırt diye zıplamış uyanmış. Keyfi de ne, ananesi sucuk yapıcakmış, torun faktörü işte, bariz ya torunlar daha çok seviliyor. Öğlene kadar tut bakalım hadi madem uyandın bu kadar heveslisin. Hehe benim de aklıma geldi şimdi eskiler. Konuya da giremedim bir türlü bu arada.

Ben iyiden iyiye ameleliğe alıştım valla, oda boyadık şimdi de, teknoplast iç cephe boyası, hayal pembesi, iki kat yeterli süper kapatıyor. Altı maviydi, mavi delü, delü pembe oldu. Kendi odam değil, anne baba odası. Sağ kolum yarı hissis, boynum da eğri kaldı tavana bakmaktan bir süre. Tavan kireç, üç kat, sür sür bitmiyor. Bir boyacı tutsak, ileride ödeyeceğimiz bel ve boyun fıtığı tedavisi masrafından daha ucuza gelecekti şüphesiz, ama neyse. Bu yıkımın fiziksel boyutuydu, psikolojik boyutu ise tam bir deveran. Deveren ne demek şimdi, aklına gelen her şeyi yazıyorsun buraya sen de, sana ne ulan, blog benim değil mi, ister yazarım ister çizerim.

O kadar yorgun bitkin ve bezgin bir gecenin sabahında, ev telefonumuzun derinlerden dürülülüsüyle tek gözümü aralayıp etrafa baktım. Zırt annem bitti başımda, "okuldan hocan arıyormuş" dedi heyecanlı ve bir o kadar şaşkın bir ifadeyle, Allah Allaah, 3 senedir aramayan adam sabahın köründe niye arasın ki, bende şaşırdım bak şimdi, bu arada sabahın körü değilmiş saat 11:00'miş o arada.
-Alo, efendim hocam.
-Ben okuldan S.Y.
-(Yuh tanıdık herhalde) Buyurun hocam. (Sabah sabah rüyanızda mı gördünüz)
-Evladım şimdi biz jüri üyeleri ile konuştuk, sunum yapmana gerek yok, biz sana 3 aylık bir düzeltme verilmesini uygun gördük.
-(E, iyi b.k yediniz hocam afedersiniz) ...
-Okula gelmen lazım.
(İşte mesela şimdi bak o anda şunu diyebilmeyi isterdim çok mesela "-Hocam şimdi o elinizde tuttuğunuz tez var ya? -Evet çocuğum. -İşte o size girsin." ama diyemiyorsun. İçinde patlıyor böyle.)

Ya aslında beklemediğim birşey değildi, ama sunduktan sonra bir düzeltme verirler falan diye düşünüyordum ben, böyle uykudan kaldırılıp da, sen bunu düzelt denmez ki kardeşim. Neyse ya. Yaparız.

Şimdi mesela kalkıp yemek hazırlamam lazım kendime, ama hiç de hazırlayasım yok, bilakis yatasım uyuyasım var, ama karnım da aç, tam bir ikilemdeyim, hatta çıkmaz bile diyebiliriz buna. Şu bilgisayarın karın doyuranlarından çıkarsalar da biz de rahatlasak. O zaman "Bu bilgisayar karın doyurmaz" lafı da tariha karışmış olur. Ya da bilgisayar değil de müzik karın doyursa süper olur. Bir de lafla yürüyen peynir gemisi yapsınlar. Bir de yakından hoş gelen davul sesi çıkartsınlar. Bizim burda bir davulcu var, sahurda bir davul çalıyor, delürdün mü arkadaşım napıyorsun, arabaların alarmları çalmaya başlıyor adam geçerken gürültüden. Bu arada küçük bir anektod; eskiden, daha mahallemizdeki bütün evler tek veya iki katlıyken. Annem anlattı da dün gece, hoşuma gitti, sahura kalkıp da, yaşlı komşuların ışıklarını göremedikleri zaman, "Ay acaba Fadile teyze uyanamadı mı, ışığı yanmıyor, bişey mi oldu kadıncağıza, gidip bi bakayım" deyip gider kontrol edermiş, uyandırırmış. Hem hoşuma gitti hem de ilginç geldi, herkes tanıyormuş tabi o zaman birbirini, ki biz de biraz yetiştik o devirlere. Ama mesela şimdi her yer apartman oldu, karşımızda oturanların isimlerini bile bilmiyorum ben. Doğru söylüyorlar sanırım biraz, evlerimiz büyüdükçe yükseldikçe çevremiz biraz daha daralıyor.

Nereden nereye, iki gün yazmadın kendini kaybettin ya. Ne konu bütünlüğü var, ne giriş, ne gelişme, ne sonuç. Bak mesela çok alakasız, geçen akşam arkadaşlarla Moda İskelesinde çay falan içip muhabbet etmeye gittik, bir şeyler çekiliyordu, ya dizi ya klip neyse, cool'uz ya takılmayız öyle şeylere, geçtik en arkaya denize nazır oturduk hepberaber. Sonra gelecek iki üç arkadaş daha vardı, onları almak için iskelenin girişine çıktım, duvarın üzerine oturdum bekliyorum. İki adam ve bir kadın, yaklaştı, eğildiler büküldüler falan, böyle tanıyacak ta nerden tanıyacak falan, adam atladı en sonunda, "Ya o işte, aynı o" dedi. Bende "Yok, o ben değilim" dedim, gülüştük, kimden bahsediyorsak artık bilemiyorum. :)

Hadi yeter...

Is this happening...

Sevgili günlük... Allah cezanı versin senin. :) Lan her b.ku biliyorsun da, İstanbul'da nereden nereye nasıl gidilir niye bilmiyorsun ya? Of var ya, acayip sinirlendim sana, uçan kafayla dalıcam şimdi monitörden. Ama gözlüklerim lens olabilir, olsun bende bu gözlüklerden kurtulmuş olurum, dalıyorum, doing boing dong. O nasıl efekt ya...

İstanbul İstanbul diyorsunuz, yok kardeşim İstanbul Mistanbul, Misconstruction.

Okuldaydım bugün, tezleri alıp hocalara dağıtmak için. (Bu arada okul numaramı unutmuşum kullanmaya kullanmaya, nasıl bir öğrencilik bu ya, neyse konumuz bu değil) Şimdi iki hocamızı okulda bulduk verdik tezlerin kopyalarını. Öbür hocamız Davutpaşa kampüsündeymiş, amman ne güzel. Nasıl gidecez, hayatımda hiç gitmediğim yer, okulda baktım iett'nin sitesinden. 28O gidiyor, aman tek vesait süper, Beşiktaş'tan bin, Davutpaşa'da in. Tam bana göre. Bindik. Garanti'ye alalım, "Arkadaş bakar mısın, son durak Davutpaşa kampüsü dimi?" "Evet abi" İyi güzel. Otogara geldik, şöför otogara girecekmiş kapıyı bulamadı, arkadan bi yolcu atladı, "Kaptan ordan değil, sağ sağ, sağdan girsene" diye, "Aha" dedim "Du bakalım". Adam girdi otogara, indi herkes. Tak kapattı kontağı abimiz. Allah Allaaah, "Abi ben Davutpaşa kampüsüne gidicem" dedim. "Son durak burası" dedi. "Nası son durak, olur mu ya son durak?" dedim. "Ben bilmem, bana git otogarda dur dediler" dedi. "İlk seferim zaten bugün işe başladım" dedi. Hay bendeki şansa bak. Hiç bilmediğim bir yere gidiyorum, otobüsün şöförü de o gün işe başlıyor. "Ee" dedim, "Nasıl gidilir burdan Davutpaşa'ya?" "Bilmiyorum ki" dedi. Haydaa, kaldık otogarın ortasında. Tramvay varmış, hızlı. Bindik. Havaalanı yazan taraftan girecekmişim istasyona, ona da girdik. Baktım bekliyor tramvay, ona da bindim, tüm talimatlara uyuyorum kardeşim, nasıl bir sorun çıkabilir ki? Ama çıkıyor işte. Zart bir anons "Tramvay Esenlere gidecektir". İçimden de diyorum "Ee napalım". Ulan ee napalım'ı var mı, insene, ama ben o kadar güvenmişim ki talimatlara, anonsla dalga geçiyorum içimden, "Heh ben de Davutpaşa'ya gidiyorum, bırakayım seni istersen". Derken sonradan düştü jeton, kapılar kapandı, anaa kapının üstüne bi baktım Esenler'e ayrı bir hattan gidiyor. Neyse ki uzak değilmiş çok, bir durak, gittik geri döndük. Sonda bir de okul yolu sevgi dolu derler, çık çık bitmiyor, bir yokuş bir yokuş. Neyse işte, verdik geldik, akşam eve zor attım kendimi.

Ya bu arada reklamlarda gördüm, enişteyle bayağı bir espri konusu oldu, yeni bir zeytinyağı çıkmış, markasını söylemeyelim de, sloganı acayip, "Mutfağınıza kayan yıldız..." Hehe ilginç :)

Yorucu günü süper bir şarkıyla bitirelim. "Blackmore's Night - All Because of You"
Is this happening...

Sahibinden

Yorgün. Bu günüm çok yorucu geçti. Aslında ilginç bir durum, ben aslında yorgun yazacaktım, yani "yorucu bir gündü" diye başlayacaktım ben bu yazıya, ama bir baktım yorgün yazmışım. Kafa tamamen allak bullak oldu, dün yeğenime yaptıklarımın acısı çıkıyor sanırım. Yok bee, şimdi böyle deyince de adımız psikopat dayıya çıkamasın, eğlendiriyoruz işte, hem yeğeni hem kendimizi. Severim ben yeğenlerimi. Hem benim yeğenim benden daha haşarı olacak gibi, daha eğitimi tamamlamadı tabi, yavaş yavaş. Bakalım daha aspiratör falan yakmadı oğlan, yakarsa tamam diyecem bu çocuk oldu artık. Ulan evi yakacakmışım az daha hayret ya. Düşündüm de bir an, ama bir an düşündüm, öyle çok uzun uzun düşünmedim yani, pat diye bir düşündüm, bıraktım ondan sonra. Aman diyeyim. Anneler babalar, aman dikkat, ev kazalarının yüzde bilmemkaçı mutfaklarda olurmuş. Eviniz yanar, siz içerde çamaşır temizlik derken haberiniz olmaz. Çoluğunuza çocuğunuza sahip çıkın. Zaten şu ortası içeriye göçük hoparlörlerime baktıkça daha da bir tepem atıyor şu çocuklarına sahip olamayan anne babalara. Aynı cümlede iki kere "şu" kullanmışım, bu bir anlatım bozukluğu mudur? Neyse, kim verecek kardeşim benim bu cızırtılı bas seslerimin hesabını. Şimdi tabi ben hâlâ konuya giremedim, niye yorucu bir gündü bugün, onu anlatacaktım.

Şu bahçeye yaptığımız atölyemsi oda ile ilgilendik gene bugün. Yağmurlar yağıyormuş, duvarlar nem kaparmış, çatı yapılacakmış atölyeye. Bugün çatı ustası olabileceğimi gördüm, kendime bir kere daha hayret ettim. Daha bitmedi, ama bayağı da güzel olacak gibi. İçi güzel oldu ama yani, daha önceden fayans ustası da olabileceğimi görmüştüm, o zaman da bayağı bir hayret etmiştim kendime. Acaba evdekilere çaktırmadan, kiraya falan versem odayı, anneannemleri ziyarete gidecekler önümüzdeki hafta. Geldiklerinde söylerim kiraya verdim diye, kış kıyamet, insanları sokağa atacak halleri yok herhalde. Hehe, evet evet ben bunu bi düşüniyim.

Sahibinden
Arka bahçede (Bahçe kullanıma açık)
Yeşillikler içinde
Güvenlikli
Çatılı
Yerler fayans
Duvarlar alçı sıva
5 metrakare
Elektrik var, su bahçeden hortumla.
Eşyalı (Buzdolabı, çalışma tezgahı, dolap, sedir)
İstenirse soba da kurulabilir. Malum önümüz kış.

Sorumlu emlakçılık örneği sergileyelim, fazla haraket etmeden 2 kişilik bir ailenin yaşabileceği bir oda. 3 olmaz yani zor gibi. :) A unuttum, tek oda olduğu için ayrı bir mutfağı yok tabi, hatta mutfağı yok, onun için 2 tane piknik tüpü verebiliriz, ama belki yani garanti veremiyorum. Aa bu arada gene unuttum, banyosu da yok tabi haliyle. :p Yok yaw olmadı böyle, yatar bu kira işi bu şartlarda. En iyisi biz bunun üzerine bir kat daha çıkalım, nasılsa öğrendik inşaat yapmayı artık, dubleks atölye olur. O zaman da ruhsat işi falan çıkar, ooo, imar işleri falan öldürür adamı. Neyse kalsın böyle boşverelim. Kusura bakmayın sayın okurlar, mortgage'i beklemek zorundasınız gene. Uyduramadık bir türlü şartları.

Şarkı önereceğim şimdi size, Vinampın shuffle'i açık bekliyorum ilk gelecek şakıyı size önericem;
Geldü;
"Judas Priest - Night Crawler"
Sonra da
"Linkin Park - Somewhere I Belong"

İyi geceler...

Sessiz ve Sert

Şok, şok, şok...

Çift Haseki Paşa
ile
Fıstıkçı Şahap
aynı kişilermiş!!!

Hayret, daha önce hiç farkedememişim. Bugün farkettim. Bizim kuzenin nişanlısı Z sayesinde. Koskoca paşa, fıstıkçılık yapar mı? Yapıyormuş işte, tebdil-i kıyafet yapmış, esnafa karışmış. Sert ve sessiz. :)

Gecenin sert sessiz parçası; "Sepultura - Inquisition Symphony"

Sert sessizler aleminin bu iki hayali kahramanının aynı kişi olduğunu bugün bizim kuzenin nişanlısı Z sayesinde farkettim. Bunca zamandır tanırım ikisini de, hiç böyle bir şey aklıma gelmemişti. Söylemesi afiyet yazması ayıp, bugün bir iftar davetimiz vardı, yarı sülale toplandık, ulan çok da azmışız 17 kişi çıkarabildik ancak. Şu japon turist kafilesi olarak Adana'ya nişana gittiğimiz ekipten 2 kişi eksikti sadece. Yemekler falan yendi, salondaki derin ve sonuca bağlanmayacağı kesin olan baba amca enişte muhabbetinden dolayı, -televizyonun dibinde oturduğumuz halde- Organize İşler'i duyamayınca, kendi muhabbet ortamını kendin kur felsefesinden haz alarak kendilerimizi balkona attık. Yeğen efendiyi, şimdiden ÖSS'ye hazırlayalım. Balkonun konusu budur. Kurul, C abi, M enişte, B enişte, E, Z, C(bendeniz) ve talihsiz A.

- Gel bakiim çocuum.
- Geldim.
- 1 kilo pamuk mu daha ağırdır, 1 kilo demir mi?
- Yaa dayı soruya bak yaa, tabi ki demir.
- Peki mesela bak bu fritözle, bu çakmağı aynı anda buradan aşağıya bıraksak, hangisi daha önce yere çarpar?
- Fritöz.
- Peki burası vakumlu kap ortamı olsa?
- Ney?
- Vakumlu kap çocuum, sürtünmesiz ortam.
- Ney?
- Neyse. Çift Haseki Paşa'yı tanıyor musun?
- Kim?
- Peki, Fıstıkçı Şahap?
Z: Aynı kişiler onlar zaten.
- Hehehe...

Sonra A'ı yolladık dimağı daha çok karışmasın diye... :)

- Ayvalıkta 60.000ytl'ye zeytinlik varmış.
- Abi bir bit yeniği olmasın, oraları ayvalıktı eskiden, sonradan zeytinlik oldu.

- Şu televizyonlar için bluetooth'lu kulaklık icat etseler ya.

- Abi kırmızı şarap kara üzümden mi yapılıyor?
- Evet.
- Beyaz şarap?
- Yeşil.
- Pembe var bir de?
- O da hani böyle bir üzüm vardır, kara değil, yeşil de değil.
- Kelek karpuz pembesi gibi mi rengi?
- Aferim aynen o.

:)

Mutlak

Hayranlık ve korku birbiriyle alakalı şeyler aslında.

Yani, mesela kutup dairesinde donan denizin buzlarının birbirinden ayrılmasını izlerken çıkan sesleri duymak...
Ya da, milyonlarca hayvan aynı anda aynı yerden aynı yere doğru göç ederken havadan bakıldığında sadece hareket eden karaltıların görülmesi...
İmparator penguenlerin 4 ay boyunca -70 derece soğukta birbirlerine sokulup kıpırdamadan ayaklarındaki yumurtaları sıcak tutmaları...
Fırtınayı uzaydan görüntülerken altta olan bitenden tamamen izole olmuş uğultulu sessizlik...

Korkutucu olacak kadar hayranlık uyandırıcı... Muazzam.

(Belgesel izlemek bana yaramıyor... 1 - 2 gün etkisi sürüyor böyle :) )