Süpernova

Bir günüm bir yılımdan uzun benim. Etrafımdaki sığlık kadar sert içimdeki katılık ve mert yolum değişmez, bazen yakın bazen uzak. Şiştim çok, süpernova olup patlamaktan korkuyorum, ama yok olmaktan değil, cüce kalmaktan. Beraberimde eritip dökeyim yakınlarımı, kalan kalsın. İçim evrene sığsın, sonra çıkıp dışardan baksın. Ne kadar kaldıysa onu göreyim yeter, fazlasını istemiyorum. Göz göz olmuş kalbim, aklımın odalarının duvarları boyanmış. Yerleri fayans kaplanmış. Kayıp düşeyim, kaybolayım. Güneş bir kere de doğsa, iki kere de doğsa farketmez. İki kere doğsun, biri senin olsun. Su da vereyim elin yanmasın. Dostlar sağolsun.