Hayattan beklentisiz olmak kötü bir şey olsa gerek diye düşünüyor olduğumu sanıyorken, televizyondan gelen, "Bütün dünya yılan olmuş ana, hepsi birden üstüme çullandılar" iniltisiyle sulanan gözlerimin yaşını silmek gene bana düşüyordu her zamanki gibi anneme farkettirmeden.
Sonra bir şarkı dinliyorken buldum kendimi bilgisayarımın başında "Apocalyptica - Struggle". Sonra da "Toreador". Daha bitmeden de bu yazıyı yazdım, niye yazdığımı da bilmiyorum, niye ağladığımı da. Sanırım deliyim ben. Peki bu şarkıları dinlerken mi böyle oluyorum, size sormuyorum. "Path Vol.2" dinliyorum şimdi de. Canlı da dinlemiştim güzeldi. Sanırım msn'de konuşacak kimse olmadığından mütevellit, bende burada kendi kendime konuşuyorum. Demek ki deliyim. "Pray" oldu şarkı. O arada msn'den H... kardeşim ile konuştum yazamadım buraya. şimdi gitti, şarkı "Path (Sandra Nasic vokaliyle)" oldu. Ya hemen geçiyor bu şarkılar, 50 kere başa alıp dinlemek gerekiyor.
Alakasız, "Disturbed - The Game" oldu şarkı, nerden çıktın lan sen. "Stupifyyy..." Bu şarkının da başı polifonik melodi gibi başlıyor, rahatsız edici bir çekiciliği var. Alakasız alakasız çalıp rahatsız ederken eğlendiren, eğlendirirken ağlatan, ağlatırken düşündüren, düşündürürken acıktıran cep telefonları gibi. 5o kere de bunu dinledim.
Cep telefonuma melodi bile olamazsın sen... Karnım aç, ruhum sert, defol git.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder